Hee hallo, wij zijn Karin en Irene, en bloggen alweer een aantal jaren. Wat heet: wij zweren erbij. Daarnaast doen we veel op het gebied van webdesign en grafische vormgeving. Daarom een blog over bloggen, hoe mooi is dat?
Een interessante vraag voor een blogger anno 2026: hoe voorkom je eigenlijk dat je AI nodig hebt om nog een blog te kunnen schrijven?
Want laten we eerlijk zijn. AI is verdraaid handig.
Je typt een paar halve gedachten in een chatvenster en voor je het weet staat er een keurig opgebouwd verhaal. Met tussenkopjes. Een pakkende titel. Een conclusie. En desgewenst nog een call-to-action erachteraan.
Je hoeft er zelf eigenlijk alleen nog maar op te klikken.
Maar daar zit nu precies het gevaar.
Want bloggen was ooit toch vooral: zelf iets bedenken, zelf ergens over nadenken en vervolgens zelf die gedachten aan het digitale papier toevertrouwen.
En dat vermogen moet je onderhouden.
Net zoals je niet opeens een marathon kunt lopen als je jarenlang alleen maar met de auto naar de supermarkt bent gegaan, moet je ook je schrijversbrein blijven trainen.
Mijn simpele tip?
Zet ’s ochtends een timer op twintig minuten.
Niet eerst je mail lezen.
Niet even Facebook bekijken.
Niet op zoek gaan naar inspiratie.
En vooral: geen AI openen.
Pak je laptop, een leeg document en schrijf.
Twintig minuten lang.
Alsof je leven ervan afhangt.
Het maakt niet uit waarover.
Je mag zelfs schrijven:
“Ik weet niet waar ik over moet schrijven en dit is waarschijnlijk de saaiste blog ooit en waarom zit ik hier eigenlijk…”
Prima.
Want ergens tussen die eerste zin en minuut twintig begint er meestal iets te gebeuren.
Je hersenen worden wakker.
Een gedachte haakt aan op een andere gedachte.
Je herinnert je ineens iets.
Je ergert je ergens aan.
Je krijgt een idee.
En voor je het weet zit je midden in een verhaal.
Dát is schrijven.
Niet wachten tot de perfecte invalshoek zich aandient, maar je hersenen de ruimte geven om zelf iets te produceren.
En juist die twintig minuten zijn belangrijk.
Omdat je jezelf niet de gelegenheid geeft om tijdens iedere hapering te denken: “Laat ik AI maar even vragen.”
Je moet het zelf oplossen.
Een woord zoeken.
Een zin opnieuw formuleren.
Een alinea weggooien.
Nog een keer beginnen.
En soms ontdekken dat die ene ontzettend briljante gedachte die je vannacht had, bij daglicht toch vooral complete onzin blijkt te zijn.
Ook dat hoort erbij.
Sterker nog: daar zit misschien wel de essentie van bloggen.
Je hoeft niet voortdurend briljant te zijn.
Je moet alleen blijven schrijven.
Want wie zijn eigen gedachten niet meer oefent, kan op den duur heel gemakkelijk vergeten hoe die eigenlijk klinken.
Dus wil je als blogger AI vooral als hulpmiddel blijven gebruiken en niet als vervanging van je eigen hoofd?
Schrijf dan iedere ochtend twintig minuten.
Zet die timer.
Open een leeg document.
En schrijf alsof je leven ervan afhangt.
Je mag daarna altijd nog AI gebruiken om de spelfouten eruit te halen.
Of om te vragen of je tekst ergens op slaat.
Maar zorg er in ieder geval voor dat het eerste woord uit jouw eigen hoofd komt.
Want een blogger zonder eigen gedachten is uiteindelijk gewoon een tekstverwerker met een abonnement.