Hee hallo, wij zijn Karin en Irene, en bloggen alweer een aantal jaren. Wat heet: wij zweren erbij. Daarnaast doen we veel op het gebied van webdesign en grafische vormgeving. Daarom een blog over bloggen, hoe mooi is dat?
Er was ooit een prachtige tijd waarin je gewoon iets kon schrijven.
Geen zoekwoordenonderzoek.
Geen SEO-score.
Geen ingewikkelde contentstrategie.
Geen algoritme dat blijkbaar persoonlijk beledigd raakt als je een tussenkopje vergeet.
Je had iets te vertellen.
Dus je schreef het op.
Publiceren. Klaar.
Tegenwoordig moet je blijkbaar eerst onderhandelen met Google voordat je überhaupt een fatsoenlijke zin mag schrijven.
“Maar heb je wel aan SEO gedacht?”
Ja hoor.
Ik denk tegenwoordig zelfs tijdens het tandenpoetsen aan SEO.
“Is tandpasta een relevant zoekwoord?”
Tijdens het boodschappen doen:
“Zou ‘boodschappen doen’ voldoende zoekvolume hebben?”
En als ik ’s nachts wakker lig:
“Misschien moet ik een blog schrijven over slapeloosheid. Dat scoort vast lekker.”
En daar gaat het dus mis.
Want sinds wanneer moet ik bij alles wat ik schrijf eerst bedenken of Google het leuk vindt?
Ik schrijf geen sollicitatiebrief aan Google.
Ik schrijf een blog.
Ik wil geen contentfabriek zijn
Ik heb trouwens ook een lichte allergie ontwikkeld voor het woord content. Of voor het woord artikel, wat men tegenwoordig nogal eens bezigt.
Content. Artikel.
Het klinkt alsof ik een soort vulploegmedewerker van het internet ben.
“Goedemorgen, er moet vandaag nog achtduizend woorden content geproduceerd worden. Succes!”
Nee bedankt.
Ik wil geen content produceren.
Ik wil iets vertellen.
Een verhaal. Een gedachte. Een observatie. Een ergernis. Een ervaring. Een compleet onzinnig idee dat opeens toch ergens over blijkt te gaan.
En soms wil ik gewoon schrijven omdat ik iets grappig vind.
Dat schijnt tegenwoordig bijna revolutionair te zijn.
Het algoritme kent mij helemaal niet
Het algoritme weet namelijk helemaal niet waarom ik schrijf.
Het weet niet dat ik soms midden in de nacht een idee krijg.
Het weet niet dat ik een zin drie keer herschrijf omdat hij nét niet lekker loopt.
Het weet niet dat ik soms een onderwerp bedenk en na 800 woorden ontdek dat ik eigenlijk over iets totaal anders wilde schrijven.
Het weet niet wanneer ik moet lachen om mijn eigen tekst.
En eerlijk gezegd: dat laatste is misschien maar goed ook.
Het algoritme weet vooral wat mensen aanklikken.
Ik wil weten wat mensen raakt.
Dat is iets anders.
Natuurlijk wil ik gevonden worden
Begrijp me niet verkeerd.
Ik vind het hartstikke leuk als mensen mijn blog vinden.
Als iemand via Google binnenkomt, mijn verhaal leest en vervolgens nog drie andere blogs aanklikt, word ik daar gewoon blij van.
En ja, ik gebruik SEO.
Ik zet een goede titel boven mijn verhaal. Ik probeer een beetje logisch te schrijven. Ik geef Google af en toe een handvat.
Maar ik weiger een slaaf van mijn statistieken te worden.
Want dan zit je op een gegeven moment naar je dashboard te kijken alsof het de AEX is.
“Oeh! Vandaag 37 bezoekers meer!”
Twee minuten later:
“Waarom zijn er vandaag maar drie bezoekers geweest? Wat heb ik fout gedaan?”
En vervolgens schrijf je een blog waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt omdat een zoekwoord toevallig veel zoekvolume heeft.
Dat is het moment waarop ik zeg:
Fuck it.
Ik wil liever één echte lezer
Geef mij maar één iemand die mijn blog leest en denkt:
“Godzijdank, ik ben dus niet de enige.”
Of:
“Hahaha, precies dit!”
Of:
“Hier ben ik het dus totaal niet mee eens.”
Sterker nog: laat die persoon vooral reageren.
Want dát is waarom ik ooit ben gaan bloggen.
Niet om een algoritme tevreden te houden.
Niet om bovenaan een zoekresultaat te staan.
Niet om zoveel mogelijk cijfers achter mijn naam te verzamelen.
Maar omdat schrijven leuk is.
Omdat verhalen leuk zijn.
Omdat mensen leuk zijn.
En omdat er nog altijd niets mooiers is dan een gedachte die begint in je eigen hoofd en uiteindelijk ergens in het hoofd van een ander terechtkomt.
Dus sorry, Google
Ik zal proberen je een beetje tegemoet te komen.
Ik zal mijn titels netjes houden.
Ik zal af en toe aan SEO denken.
Maar ik ga mijn verhalen niet volproppen met zoekwoorden omdat een robot daar toevallig gelukkig van wordt.
Ik ga geen zin schrijven omdat “het algoritme dat waarschijnlijk waardeert”.
En ik ga al helemaal niet mijn persoonlijkheid optimaliseren.
Want een blog zonder persoonlijkheid is gewoon een tekst met een URL.
En daar hebben we er al genoeg van.
Dus bij deze mijn officiële contentstrategie:
Ik heb iets te vertellen → ik schrijf het op → ik publiceer het.
Hoe ingewikkeld kan het zijn?
En als Google daar moeite mee heeft?
Dan mag Google gerust even achteraan aansluiten.
Ik ben namelijk aan het schrijven.
En ik heb eindelijk weer iets te vertellen.